Over oude taal gesproken, laatst geraakten wij op een stormachtige zondagmiddag verzeild in restaurant Trianon aan de Zijpendaalseweg in Arnhem. Dat was een hele belevenis, kan ik u vertellen.

Het was of we over de drempel zo een toneeldecor instapten. De andere helft van mijn gezelschap dook gezwind - en door mij onopgemerkt - het toilet in, waarop ik een welluidende ‘O Brother, Where Art Thou?’ nog net kon onderdrukken.

Na deze Coenesque oprisping vervielen wij in verwondering over het torenhoge Fawlty Towers gehalte van deze uitspanning en naderden voorzichtig het wijnrode trevira entreegordijn, waarachter wij John Cleese in gebruikelijke ongastvrije stemming vermoedden.

We hernamen onszelf en maakten onze opwachting in dit wonderlijke etablissement, alwaar de gastvrouw sierlijke waaiers vouwde van de roze damasten servetten en de geur van oma’s appelmoes en draadjesvlees ons vanuit de keuken uitnodigend tegemoet kringelde.

Uiteraard bestelden wij geen portie bitterballen, ‘en doe er ook maar wat vlammetjes bij’. Neen, in het geheel niet! Wij spraken van bittergarnituur en het nuttigen van kostelijke spijzen. Het heeft dan ook voortreffelijk gesmaakt.