Volgens de Dikke Van Dale is – met zevenendertig letters - het langste Nederlandse woord: 'zandzeepsodemineraalwatersteenstralen'. Wilt u het korter formuleren, dan is ‘opsodemieteren’ een prima alternatief. Dat u het even weet.

'Wapenstilstandsonderhandelingen' en 'arbeidsongeschiktheidsverzekering' zijn ook goed voor een hoge score. De DVD is kennelijk niet bekend met de favoriet van mijn opa: 'hottentottententententoonstelling'. De beste man was gek op taalspelletjes - inderdaad, de vijg valt niet ver van het paard; deze zelfbedachte variant op ‘de appel valt niet ver van de boom’ behoort ook tot de erfenis.

Hoe vaak we niet samen zaten te oefenen op de tongbreker ‘de kat krabt de krullen van de trap’... toch leuk als je dat heel snel vijftien keer achter elkaar kunt herhalen. Dan geeft het niks als je niet zo goed kunt rummikuppen* en stoepranden**.

*'Ze zaten te rummikubben' of 'Ze zaten te rummikuppen'? Rummikuppen is juist, alhoewel het spel Rummikub heet, met een b.

De reden voor de verandering b-p ligt in de uitspraak. De schrijfwijze rummikubben zou impliceren dat het woord uitgesproken moet worden met een b-klank, en dat komt niet overeen met de praktijk; het werkwoord wordt uitgesproken met een p-klank: [rummiekuppen]. De uitspraak is in dit geval dus bepalend voor de schrijfwijze.

Dit verschijnsel doet zich bij meer woorden voor, waaronder aerobiccen, autopetten, bijdehante, boude/boute, Lelystatter en relaxed/relaxte. Niet overal heeft de uitspraak de overhand in de spelling: zo wordt de c soms veranderd in een k als de uitgang -en erachter komt te staan (stuken, trukendoos), maar niet als die k-klank verdubbeld moet worden (aerobiccen, montignaccen).

** Sinds het bekende spelletje wordt ‘stoepranden’ ook gebruikt als werkwoord.

Bron: Onze Taal en Taalpost